Expeditieleider Rob Vereijken zwaait na 10 jaar af

Expeditieleider Rob Vereijken zwaait na 10 jaar af

Maar liefst tien jaar lang was hij een van de vaste gezichten van Stadsbos013, maar vanaf deze lente hangt expeditieleider Rob Vereijken zijn Stadsbos-pet toch echt aan de wilgen. Samen met Rob wandelen we nog één keer door de Oude Warande en blikken we met hem terug op de jaren dat hij zich samen met bewoners en ondernemers inzette voor dit bijzondere gebied. “De mensen hier voelen dat ze mee kunnen doen, mee kunnen praten. Er zit een enorme positieve energie in Stadsbos013.”

Even rustig met Rob praten over zijn lange loopbaan bij Stadsbos013 is er niet bij. De natuur in de Oude Warande is een afleidende factor, in positieve zin. Zo houdt Rob een vurig betoog over de bomen en planten die nu wel of juist niet in het oude sterrenbos horen. Vertelt hij over de dierentuin van weleer. Over de villa van Verbunt die ooit nog in dit bos stond, en dat de Oude Warande pas sinds de jaren vijftig publiek terrein is. Ook het getwinkel en gefluit van de verschillende vogels is voor Rob een prettig gespreksonderwerp. “Rond 1970 zat ik als middelbare scholier bij het Odulphuslyceum in de Biologische Groep. Met twee anderen kwam ik onder andere hier, in de Oude Warande, om vogels op naam te brengen. Ik weet het nog goed, in de lente, de zon kwam net op… dat was de beste tijd om vogels te spotten.” Een roodborstje hipt voorbij. Een gaai laat krassend van zich horen. Rob wijst omhoog, naar een tak, waar een boomklevertje voorbij hupst. “En die lachende vogel? Dat is de groene specht. Die woont hier samen met de zwarte specht en een paar grote bonte spechten in het bos.”

Verborgen waarden zichtbaar

Toen Rob tien jaar geleden begon, bestond Stadsbos013 pas net. “Je had op veel plekken nog prikkeldraad. De toenmalige wethouder Mario Jacobs heeft symbolisch zo’n draad doorgeknipt, en daarmee was Stadsbos013 officieel geopend.” Het gebied tussen de A58, de N260 en het centrum van de stad moest beter toegankelijk worden, met wandelpaden en door beter onderhoud. Herstel van de biodiversiteit was belangrijk. En de verborgen waarden van het stadsbos mochten vol in de schijnwerpers. “Zo heb je aan de Gilzerbaan een particulier landgoed. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zaten daar studenten van de universiteit (toen nog Roomsch Katholieke Handelshoogeschool) ondergedoken; mannen die niet in dienst wilden”, vertelt Rob. De studenten waren erg blij dat ze zich hier mochten verstoppen. Zo blij dat ze op het landgoed – als dank – in 1943 een eenvoudige houten Mariakapel maakten: de kapel van ‘Onze Lieve Vrouwe van de Goede Duik’. “Die kapel staat er nog steeds. Maar dat weten veel mensen niet; je ziet de kapel niet vanaf de weg. Daarom organiseren we er nu wandelingen naartoe.”

Samen op expeditie

Robs functie van expeditieleider spreekt tot de verbeelding: nam hij mensen mee op reis? “In feite wel. Cruciaal voor Stadsbos013 zijn de plannen en ideeën van bewoners. Het was aan de expeditieleiders om die plannen goed te begeleiden. Dat deden we met z’n drieën, en ik nam de initiatieven op het gebied van educatie en natuur op me.” Plannen van bewoners voor Stadsbos013 kwamen er volop. Rob noemt de Keltische boomhoroscoop langs de Gilzerbaan, het Tilia Labyrint in de Oude Warande. Maar ook: het terugbrengen van het historische heidegebied in De Gaas. En: de uitdagende mountainbikeroute die door Stadsbos013 meandert. Rob: “Allemaal plannen van en door bewoners van onze stad.” Kwam er een plan binnen? Dan ging Rob met de indiener ervan in gesprek. “Bewoners werken altijd actief mee aan het vormgeven en uitvoeren van zo’n plan. Met mijn ervaring kon ik helpen of adviseren, maar het bleef altijd hún plan.” Belangrijk, vindt Rob, want zo is Stadsbos013 stap voor stap ook echt van de Tilburgers geworden. “De initiatiefnemer voor de Keltische boomhoroscoop had bijvoorbeeld weer connecties met een boomkweker, waardoor hij de 21 benodigde bomen voor de helft van de prijs kon krijgen”, aldus Rob. “Initiatiefnemers van projecten omarmden hun gebied. Het was vaak echt hún kindje.”

Gouden gidsen

Maar zijn allergrootste goud van die tien jaar? Dat is de bevlogen groep gidsen die hij zelf opleidde. “Het is een heel fanatieke club”, lacht Rob. Ongeveer vier jaar heeft Stadsbos013 nu eigen gidsen. Rob: “Steeds vaker kregen we de vraag: ‘Kunnen jullie ons niet laten zien hoe mooi het stadsbos is?’. Nou, eerst deed ik die rondleidingen dan zelf. Maar het was zo’n succes! Dat was niet meer te doen. Nu hebben we vijftien mensen die zich hier met veel plezier voor inzetten.” De gidsen begeleiden kinderen tijdens schoolprogramma’s – op basis van het Stadsbos013 lente- of herfstboekje – en tijdens de maandelijkse wandelingen, fietstochten en kinderactiviteiten. “De gidsen pakken nu steeds meer zelf op. En ze blijven keihard nodig, want het enthousiasme voor het stadsbos groeit nog steeds. Dat merken we aan het aantal aanvragen voor wandelingen. Er moeten méér gidsen bij.”

Koester de positieve energie

Rob zwaait af, maar blijft aan de zijlijn betrokken bij Stadsbos013. Is er nog iets wat hij zijn opvolger Jael wil meegeven? “Ik denk dat openheid heel belangrijk is voor dit gebied. Elk initiatief heb ik gehoord en serieus onderzocht, samen met de persoon die het aandroeg. Ook bij de Stadsbosdag, de platformbijeenkomsten en de Boscafés weten mensen dat ze aan mij alles kunnen vragen en dat ik serieus omga met hun wensen of bezwaren”, besluit Rob. “De enorme positieve energie die we op deze manier in dit gebied voor elkaar hebben gekregen – met de bewoners, ondernemers, gebiedseigenaren, gidsen – dat is voor mij het mooiste van het Stadsbos013. Een absolute kroon op die tien jaar werk.”

Meer weten over Rob en zijn werk als expeditieleider? Kijk dan eens op het Stadsbos013-kanaal op Youtube. Of dit filmpje waarin Rob haarfijn uitlegt waarom Stadsbos013 zo waardevol is.